برگزاری نشست تخصصی - سیاستی «به سوی دوران پساتنظیم‌گری در حکمرانی ملی» در سومین کنفرانس حکمرانی و سیاست‌گذاری عمومی


    نظریه دولت تنظیم‌گر از اواخر قرن بیستم توسعه عملیاتی گسترد‌ه‌ای پیدا کرد و در تعدادی از کشورهای اروپایی و آمریکا محور نظام حکمرانی قرار گرفت. اما با گذشت زمان دولت تنظیم‌گر با چالش‌هایی همچون ناکارآمدی سیستم اداری سلسله‌مراتبی و مبتنی بر قوانین رسمی در پیاده‌سازی منویات تنظیم‌گران مواجه شد و نیاز به سازوکارهایی جهت پیاده‌سازی مناسب قواعد تنظیمی احساس شد. این نیاز با وقوع انقلاب دیجیتالی و ظهور پلتفرمها شدیدتر شد و مسائلی همچون همگرایی، ماهیت پلتفرمی، خنثی‌بودگی تکنولوژیک و به صورت کلی مساله تنظیم‌گری فناوریهای نوظهور در کانون بحث‌های تنظیم‌گری قرار گرفت و شرایط به گونه‌ای شد که ادبیات تنظیم‌گری و حکمرانی به سمت به کارگیری ظرفیت‌هایی همچون جامعه مدنی، طراحی‌های تکنیکی، بازارسازی، مکاننیزم‌های انگیزشی و ... در پیاده‌سازی تنظیم‌گری سوق داده شد. بدین ترتیب مباحث تنظیم‌گری وارد دوران جدیدی شد که از آن تعبیر به دوران پساتنظیم‌گری می‌شود.

    در سالهای اخیر در ایران موضوع تنظیم‌گری به صورت جدی در نظام حکمرانی مطرح شده است و پس از تثیت نسبی نهادهای تنظیم‌گر، چالش‌هایی همچون ارتباط قواعد تنظیمی با سیاستهای کلان، تورم نهادی و مساله تداخل و رقابت تنظیم‌گران، تنظیم‌گری اجتماعی، مساله بی‌طرفی، تضاد منافع و تسخیر تنظیم‌گری شکست تنظیم‌گری و عدم تطابق با مدل حکمرانی مردم‌سالار و بومی مطرح شده است. این پنل سعی دارد نسبت نظام حکمرانی ایران را با مؤلّفه‌های محوری ادبیات دوران پساتنظیم‌گری بررسی نموده و راجع به ظرفیت های آن در رفع چالشهای فعلی بحث خواهد نمود.